Reisverhaal «Antarctica – dag 9, South Georgia »
Zuid Georgië
|
0 Reacties
27 Januari 2026
-
Laatste Aanpassing 18 April 2026
Antarctica – dag 9, South Georgia
Dag: 9, 27 januari 2026 – op zee – South Georgia: Godthul, Grytviken – op zee
6.45 u.
Wake-up call.
7.00 u.
Ontbijt, buffet.
8.00 u.
Godthul, Zodiac landing.
Deze 1,6 km lange baai kreeg zijn naam van Noorse walvisjagers, die ‘good cave’ of ‘goede holte’ betekent, omwille van zijn tegen de wind beschutte ligging.
Tijdens deze landing kan worden gekozen voor een wandeling van 2,5 – 3 km. Deze klimt naar een 302 meter hoge top, voor een uitzicht op de omgeving. Of dit kan doorgaan, hangt af van het weer. Ingeval de mist en het miezeren blijft aanhouden of er te veel wind is, zal vanop het zadel worden teruggekeerd, want van daaruit gaat het te steil verder.
Wie liever wat meer tijd bij de gentoo of ezelspinguïns spendeert, kan tot de pinguïn kolonies halfweg meegaan. Het strand is te beperkt om te blijven rondhangen. Dit stuk van de wandeling omvat reeds een lange steile, modder-gladde klim tussen hoog tussock gras en rotsen tot op een vlakte.
Voor wie dit niet ziet zitten wordt een Zodiac tour voorzien door de baai.
Lage wolken hangen over de heuvels in deze ronde oude gletsjerbaai.
We landen op een smal strand met koningspinguïns, pelsrobben een zeeolifanten, van waar we al snel starten met de steile klim tussen het hoge tussock gras. Soms is het goed dat dit er is, het biedt een houvast bij hoge stappen over het gladde pad. Hier komen we niet boven zonder onze kledij met modder te besmeuren.
Eenmaal boven op het plateau, wandelen we nog een eind over de vlakte, tot bij 2 kolonies met gentoo of ezelspinguïns. Van daaruit klimt het pad langzaam naar het zadel. Wie de langere wandeling wil maken, gaat onmiddellijk verder. Door de mist kunnen we nog net het zadel onderscheiden, wat daarna volgt is onzichtbaar.
Ondanks dat we graag wandelen, verkiezen we om bij de kolonies te blijven en te genieten van wat de ezelspinguïns ons brengen. Elk pinguïnsoort is immers zeer verschillend qua gedrag en uiterlijk. Dit zijn eerder kleine groepen pinguïns, die van elkaar gescheiden zijn door een smalle strook. Ook zij worden vergezeld door pelsrobben.
Voor we terugkeren aan boord, maken we nog een kleine Zodiac tour langs enkele ijsbergen, waarop we pinguïns zien.
Later vertelt men ons dat het 2de deel van de wandeling een stuk gemakkelijker was dan onze klim naar het plateau. Maar het zadel werd het eindpunt, omdat er totaal geen uitzicht was. We hebben dus niets gemist.
11.15 u.
Terugkeer aan boord van Plancius.
Daar wordt de modder met een tuinslang van onze broeken en Muck Boots gespoten. Alles wordt doornat.
We nemen vlug een douche als opwarmer.
Alle kledij, Muck Boots, rugzakken en ander materiaal dat we mee hadden, … maken we grondig schoon.
Walvissen rond het schip.
12.30 u.
Lunch.
Ondertussen varen we een stukje terug, naar de baai van Grytviken en King Edward Point, met de overheidsgebouwen.
14.10 u.
Verplichte aanwezigheid in de lounge.
Alle schepen moeten eerst in Grytviken stoppen en zich aanmelden in het overheidskantoor op King Edward Point, voor ze op andere locaties in South Georgia mogen aan land gaan. Daar vindt onder andere een paspoortcontrole plaats van allen die aan boord zijn.
Omdat expeditie leidster Ali met Plancius hierbij steeds goed scoort, mochten wij onderweg reeds een aantal landingen maken voor we het dorp bezoeken.
Enkele afgevaardigden komen aan boord een aantal controles uitvoeren, met de nadruk op bio-security.
Zo wordt ook een grondige controle uitgevoerd, of er voldoende maatregelen zijn genomen en er geen ratten of muizen aan boord zijn. In het verleden kwamen die via schepen aan land, het heeft grote inspanningen gevergd om die kwijt te geraken.
Ooit werden zelfs rendieren uit Noorwegen meegebracht, toen Grytviken een walvisstation had. Er woonden op dat moment zo’n 500 mensen, die behoefte hadden aan meerdere soorten vee en huisdieren. Ook deze zijn nu volledig van de eilanden verwijderd.
Men zal deze controle afsluiten met het checken van een aantal passagiers, voor ze de Zodiac naar Grytviken in gaan. Hierbij worden de laarzen, bovenkledij en ander materiaal dat tijdens de landingen wordt meegenomen grondig nagezien op sporen van onzuiverheden.
Omdat er zo veel belang aan bio-security wordt gehecht door ons expeditie team en we daar continue worden op gewezen, verwachten we dat alles zonder problemen zal verlopen.
Ondertussen wordt in de lounge een uiteenzetting met film gebracht door een afgevaardigde van South Georgia. Iemand van het museum vertelt wat meer over Grytviken en legt uit welke plaatsen we er mogen bezoeken.
14.30 u.
Grytviken, Zodiac landing.
Voor we de zodiacs in mogen, worden 10 mensen uitgekozen en gecontroleerd.
Alles is in orde, we mogen aan land.
Een bezoek aan deze historische locatie is boeiend.
We bezoeken de kleine begraafplaats met het graf van Ernest Shackleton, waar we zoals de traditie het wil een glas Schotse whisky krijgen aangeboden. Daarna wandelen we verder door het voormalige walvisstation, met een bezoekje aan het kerkje, het postkantoor, een klein marine museum, het historische museum. Het eenvoudige kerkje werd afgebroken en vanuit Noorwegen hiernaartoe gebracht en heropgebouwd, achteraan bevindt zich een kleine bibliotheek met oude boeken.
Een rondleiding door een lokale gids is voorzien, tussen de overblijfselen van het grote walvisstation dat actief was van 1906 tot 1964, het werd gesloten omdat de walvisvangst en verwerking niet langer rendabel was. De meeste walvisjagers kwamen uit Noorwegen, maar er waren ook Britten, Argentijnen en mannen uit de Falklands. Ze werkten van oktober tot maart in 12-uren shiften, 7 dagen per week. Voor hen waren er gezamenlijke onderkomens, velen deelden met meerderen een kamer, ze sliepen in stapelbedden. Ze aten in de mess, met bijhorende keuken, er was een badhuis, een wasserette (waarvan nog overblijfselen herkenbaar aanwezig zijn), ...
Niettegenstaande Grytviken een plaats was waar hard werd gewerkt voor veel geld, waren er ook faciliteiten voor ontspanning aanwezig. Zo was er een voetbalterrein dat behalve voor lokale recreatie ook werd gebruikt voor onderlinge competitie tussen de verschillende walvisstations uit de buurt. Omdat skiën vooral bij de Noren zeer populair was, werd een skischans gebouwd, waarvan nog overblijfselen aanwezig zijn. Ook de cinema was populair, één van de weinige toepassingen van georganiseerde ontspanning die druk werd bezocht.
Gedurende die periode woonden hier ongeveer 500 mensen in de zomer, 90 in de winter. Nu zijn er een 28-tal bewoners in de zomer, 9 in de winter, bestaande uit onderzoekers, medewerkers van het museum en overheidsfunctionarissen.
17.30 u.
Terugkeer aan boord van Plancius.
19.00. u.
Avondmaal, met BBQ buiten op het dek.
We kleden ons warm aan.
Een Peruaans meisje dat deel uitmaakt van de bediening herkent onze mutsen uit Peru en komt kennis maken. Ze studeert architectuur in Lima en blijft maar 1 jaar op het schip werken. Eenmaal ze klaar is met haar studies, hoopt ze te kunnen terugkeren aan boord. Het is aangenaam werken. Ze maakt een selfie met ons erbij en hoopt ons in Lima een keer terug te zien. De meeste van haar collega’s zijn afkomstig uit de Filipijnen, allen zeer vriendelijk en goedlachs.
Sylvia uit Nederland is jarig, ze deelt haar taart en nodigt ons uit bij hen aan tafel.
Iedereen geniet van de barbecue, met een glaasje wijn erbij. Zolang de zon de omgeving verwarmt, blijft het aangenaam buiten. Maar na een poos komt er wind opsteken en wordt het koud. Met ons groepje verhuizen we naar het restaurant en brengen daar nog een gezellige avond door.
